Labranda (Labraunda)

Antieke stad

Hoog in de dennenbossen van het Beşparmak-gebergte, het heilige bergheiligdom van Carië — terrassen, monumentale graven en een heilige bron in een zeldzame stilte.

Verscholen tussen de dennenbossen van de bergen die zich ten noorden van Milas boven de vlakte verheffen, was Labranda het heiligste heiligdom van het antieke Carië. Dit bergheiligdom, gewijd aan Zeus Labraundos, was door een heilige weg verbonden met de stad Mylasa (Milas) in de vlakte; op feestdagen trokken priesters en volk in processie langs deze geplaveide weg omhoog naar de tempel. Zeus werd hier op een geheel eigen wijze afgebeeld, met in één hand een dubbelbladige bijl (labrys) — de bijl waaraan het heiligdom zijn naam ontleent.

Op de terrassen die in de steile helling zijn uitgehouwen, staan de tempel, het bronhuis van de heilige bron, de grote zalen die andron worden genoemd en waar de priesters hun feestmaal hielden, en de in de rots uitgehakte monumentale graven. De bouwwerken, in de 4e eeuw v.Chr. door de Carische satrapen Maussollos en zijn broer Idrieus op grootse wijze herbouwd, verbazen tot op de dag van vandaag door de verfijning van hun steenhouwwerk. Doordat de toegang enigszins moeizaam is, heeft deze plek haar ongerepte stilte bewaard; te midden van berglucht, dennengeur en het gewicht van de geschiedenis laat Labranda u een oprecht gevoel van ontdekking beleven.